وزیر امور خارجه کانادا خطاب به ایران: ما ساده‌لوح نیستیم

جان برد، وزیر امورخارجه کانادا در بیانیه‌ای رسمی از مقامات جمهوری اسلامی ایران خواسته است که عزم واقعی خود را برای انجام “تغییرات معنادار” در ایران نشان دهند. وی می‌گوید تغییر لحن دولت ایران به‌ تنهایی فایده‌ای ندارد.

وزیر امور خارجه کانادا که در چند ماه اخیر موضعی سرسختانه در قبال دولت حسن روحانی، رئیس جمهور ایران داشته در تازه‌ترین بیانیه خود در مورد شرایط ایران خواستار بهبود شرایط حقوق بشر و پایبندی ایران به تعهدات بین‌المللی‌اش شده است.

در این بیانیه که یک نسخه آن در اختیار دویچه‌وله قرار گرفته است، از لحن و ادبیات تازه ایران پس از روی کار آمدن حسن روحانی و به‌خصوص سیاست هسته‌ای این کشور و آزادی تعدادی اندکی از زندانیان سیاسی استقبال شده است.

آقای برد با بیان اینکه همه ما از ”نفوذ زهرآلود” در خارج و ”سرکوب وحشیانه مردم” در داخل توسط رژیم ایران، ناامید شده بودیم گفت، می‌خواهیم باور کنیم که واقعاً تغییرات مثبتی رخ داده است.

وزیر امورخارجه کانادا با اشاره به اینکه ”ما از نعمت ساده‌لوح بودن بی‌بهره‌ایم” می‌افزاید: «ایستادن در مقابل دوربین و همچنین توییت کردن در مورد تغییرات، بسیار ساده است. بخش مشکل، تصمیم‌گیری‌های دشوار و انجام تغییرات معنی‌دار است.»

به گفته آقای برد، قضاوت بر اساس عملکرد دولت روحانی صورت می‌گیرد.

وی همچنین با اشاره به سپری شدن ۱۰۰ روز از شروع کار دولت تازه در ایران گفت که با هر معیاری نیز که سنجیده شود، این اعمال (مثبت) کاهش یافته است.

در بخشی دیگری از بیانیه وزیر امورخارجه کانادا به وضعیت حقوق بشر در ایران، به‌ویژه حقوق زنان و اقلیت‌های مذهبی، از جمله بهائیان اشاره شده است. آقای برد از زندانی شدن ۱۰۰ نفر از پیروان بهائیت، به دلیل فعالیت‌های مذهبی و دفاع از حقوق‌شان، انتقاد کرده است.

خواسته‌های کانادا از دولت و رهبر ایران

جان برد در بخشی از بیانیه خود، از حکومت ایران خواسته است که به منظور نشان دادن جدیت خود و پاسخگویی به نگرانی‌های مشروع جامعه بین‌المللی، اقداماتی مشخص را انجام دهد.

موافقت با سفر گزارشگر ویژه حقوق بشر به ایران، تصویب و اجرای مفاد کنوانسیون ضد شکنجه، بررسی ادعاهای مربوط به آزار و اذیت زندانیان و همچنین تضمین آزادی بیان در قانون و عمل و دسترسی نامحدود به اینترنت از جمله موارد مطرح شده در این بیانیه است.

جان برد در بخش دیگری از بیانیه خود از رهبر جمهوری اسلامی خواسته است که با تصویب قوانین مربوطه، همه اشکال تبعیض از جمله تبعیض مذهبی، قومی و جنسیتی را ممنوع کند.

وی می‌افزاید که ایران باید کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان را بپذیرد و “به زنان اجازه دهد برای ریاست جمهوری کاندیدا شود و بدون اجازه همسران خود کار کنند.”

وزیر امورخارجه کانادا، در بخش دیگری از بیانیه خود با اشاره به اینکه این کشور شانه به شانه مردم ایران ایستاده است، تأکید می‌کند: «ما به دنبال اعمال فشار بر ایران برای جلوگیری از تبعیض، آزار و اذیت و حبس‌های غیرعادلانه هستیم.»

مواضع سرسختانه کانادا در قبال ایران

در سال‌های اخیر کانادا نسبت به دیگر کشورهای غربی موضعی تندتر نسبت به ایران اتخاذ کرده است. این کشور چندی پس از حمله به سفارت بریتانیا در تهران در سال ۱۳۹۰(۲۰۱۱) که گفته می‌شود توسط نیروهای وابسته به سپاه انجام شده روابط دیپلماتیک خود با ایران را قطع کرد.

با وجود تغییر دولت در ایران، کانادا همچنان کم و بیش مواضع خود را تغییر نداده است. بر خلاف بسیاری از کشورهای غربی، وزیر امورخارجه کانادا پس از برگزاری انتخابات ایران و اعلام پیروزی حسن روحانی گفته بود نتیجه انتخابات در ایران بی‌معنا است.

به گفته وی برنده این انتخابات و جانشین محمود احمدی‌نژاد یکی دیگر از ”مهره‌های” آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی است که برای ایرانیان نمایش خطرناکی را اجرا خواهد کرد.

چند روز پس از این اظهارات و در پی اعتراض برخی ایرانیان به این سخنان وزیر امورخارجه کانادا نظرش را تعدیل کرد و گفت: «حضور خیره کننده مردم در پای صندوق‌های رأی را می‌ستایم که با رای‌شان دست رد به سینه تندروی زده‌اند.»

جان برد بار دیگر در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل در سال جاری در واکنش به اظهارات حسن روحانی در نیویورک گفت: «کلمات محبت‌آمیز، یک لبخند و رفتار فریبنده جایگزینی برای عملکرد واقعی به شمار نمی‌روند.»

وزیر امور خارجه کانادا تأکید کرد که هم اکنون زمان آن است تا جامعه جهانی تحریم‌های “سخت” علیه ایران را به منظور وادار کردن این کشور برای گزینش راهی دیگر در برنامه هسته‌ای خود حفظ کند.

وزیر امور خارجه کانادا خطاب به ایران: ما ساده‌لوح نیستیم

John Baird: Standing with an oppressed people in Iran

John Baird explains why Canada has once again tabled a resolution on Iran’s human rights.

NATIONAL POST─ Earlier this year, Iran elected a new president, Hassan Rouhani, whose manner, style and language stand in stark contrast to the posturing and belligerent behaviour of his predecessor, Mahmoud Ahmadinejad. The conciliatory tone and approach of the new president is welcome, especially with regard to Iran’s nuclear diplomacy, and we were relieved to hear of Iran’s release of a small number of political prisoners. All of us who long have felt despair over the Iranian regime’s baneful influence abroad and its ruthless oppression of its own people want to believe that the country is genuinely committed to positive change at home and in its foreign relations.

But we do not have the luxury of being naïve. Nor do the Iranian people, who have suffered for far too long. Standing in front of cameras and tweeting about change are all too easy. The hard part is following through, making difficult decisions and undertaking meaningful change. We must judge the Iranian government by its deeds, not its words. President Rouhani marks his first 100 days in office on Tuesday and, by any measure, these deeds have fallen short.

Through human-rights monitoring and reporting efforts by the UN Secretary-General and the UN Special Rapporteur on the Situation of Human Rights in Iran, we know that Iran’s human rights record is deeply troubling and that these abuses are continuing. Women continue to face serious discrimination. Iran’s ethnic and religious minorities also continue to face disproportionate discrimination, as well as harassment by authorities. More than 100 members of the Bahá‘í faith alone remain imprisoned on charges related to practising and organizing for their religion, and advocating for their rights.

These are not deeds that give us confidence in a genuine desire for change on the part of Iran’s leaders. In order to demonstrate its seriousness about meaningful change on human rights, Iran would need to go beyond half measures and take a number of concrete steps to address the legitimate concerns of the international community about how the country’s people are treated.

First, allow the UN Special Rapporteur to visit Iran and to investigate conditions there without hindrance or restrictions on where he travels or to whom he speaks.

Second, ratify and implement the provisions of the Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment. That would involve legal prohibition of these forms of treatment or punishment, which include prolonged solitary confinement, extraction of confessions under torture, flogging and stoning, and denial of medical treatment to prisoners.

Third, investigate allegations of abuse of prisoners in Iran’s detention facilities, and ensure the prosecution and punishment of perpetrators. Fourth, guarantee freedom of expression — in law and in practice — including full, unfettered access to the Internet.

Finally, the Iranian leadership should prohibit by law all forms of discrimination on the basis of religion, ethnicity and gender — and enforce such a law.

That includes ratifying and incorporating in domestic legislation the Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination Against Women; adopting policies and laws that promote the participation of women in public life, including candidacies for the office of president; and amending Iran’s civil code so that a husband may no longer prevent his wife from working or pursuing a professional career.

We seek to put pressure on Iran to stop the discrimination, persecution, unfair imprisonment and torture of so many of its people

Our skepticism regarding Iran is drawn from seeing decades of inaction on issues such as these. The concrete steps outlined above would signal to the people of Iran, and to the world, that the Iranian government finally is serious about respecting and upholding the human rights of its people.

This isn’t just in Canada’s interest: It is in the interest of Iran and the Iranian people. A free society that respects the human dignity of the Iranian people will loosen the shackles of sanctions and promote the ingenuity and prosperity of all Iranians. Their future is at stake.

We stand ready to support real change if actions such as those noted above are genuinely undertaken. Until we see these concrete actions, we owe it to the Iranian people to forcefully encourage Iran’s rulers to comply with its international human rights obligations.

This is why Canada has, this year, once again tabled a resolution on Iran’s human rights record at the United Nations. We seek to put pressure on Iran to stop the discrimination, persecution, unfair imprisonment and torture of so many of its people.

Canada stands shoulder to shoulder with the people of Iran, in the hope that one day soon they will enjoy the fundamental rights, dignity and respect to which we believe all human beings are entitled.

John Baird is Canada’s Foreign Affairs Minister.

John Baird: Standing with an oppressed people in Iran

گزارش نشنال پست: کانادا مصمم به تغییر رژیم در ایران

جوزف بریم

دولت محافظه‌کار کانادا روز سه‌شنبه گفت کنفرانس خلع سلاح سازمان ملل به ریاست ایران را بایکوت می‌کند و این کنفرانس را استهزای تلاش‌ها برای خلع سلاح می داند. این آخرین نشان از صراحت موضع کانادا در قبال جمهوری اسلامی است.

کانادا سال گذشته دیپلمات‌های خود را از تهران فراخواند و دیپلمات‌های ایران را هم از اوتاوا اخراج کرد و آشکارا خواستار تغییر رژیم ایران شد و انتخابات آینده ایران را تقبیح کرد؛ کانادا تحریم‌های اقتصادی را گسترش داد و حمله اسرائیل علیه مواضع حزب‌اللهِ تحت حمایت ایران در سوریه را ستود. این موضع‌گیری کانادا نسبت به یک کشور دیگر، حداقل از زمان جنگ جهانی دوم بی‌سابقه بوده است.

جان بیرد وزیر امورخارجه این کشور هم کمپین رسانه اجتماعی راه اندازی کرده است تا مخالفت دموکراتیک علیه رژیم ایران را برانگیزاند.

یک منبع دولتی می‌گوید: “ما از سپتامبر گذشته که روابط دیپلماتیک با ایران را به حال تعلیق درآورده‌ایم، رابطه با ایرانیان کانادا و ایرانیان سراسر جهان را گسترش داده‌ایم و از آنها سئوالات مختلفی را مطرح کردیم که یکی از مهمترین آنها این است که ما برای مقابله با تهدید رژیم ایران چه کار می‌توانیم بکنیم؟”

وی گفت، اکثر پاسخ‌ها این بوده که بیشترین آسیب‌پذیری رژیم توسعه اطلاعات است.

آقای بیرد، مستقیما با مردم ایران صحبت کرد و گفت خود آنها بزرگترین ترس دولت ایران هستند. وی گفت: “رهبر ایران بزرگترین تهدید برای صلح جهانی و امنیت دنیای امروز است. این رژیم توخالی است. عمقی ندارد، هوش و انسانیت ندارد و نمی‌خواهد برای مردم آینده بهتری فراهم آورد.”

دولت استفن هارپر نخست‌وزیر کانادا موضع بسیار پرخاشجویانه‌تری نسبت به دولت‌های لیبرال قبلی دارد.

هوشنگ حسن‌یاری، استاد علوم سیاسی در کالج سلطنتی نظامی کانادا می‌گوید: “آیا صدای کانادا در درخواست از ایرانیان برای بیرون رفتن و به خطر انداختن زندگی‌شان به حد کافی قوی است؟ متاسفانه در مورد تاثیر کانادا در ایران باید بگویم که صفر است. هیچ نفوذی ندارد… نمی‌گویم این تلاش‌ها ارزشی ندارد، اما نسبت به نتیجه آن شک دارم.”

آقای بیرد خاطرنشان کرد که کانادا “می‌بایست در جنبش مردمی سال ۲۰۰۹ بیشتر از مردم حمایت می‌کرد. باید کار بیشتری می‌کردیم. ما کمترین کاری را که می‌توانستیم انجام دادیم.”

روابط ایران و کانادا از مدت‌هاپیش تیره شده است، خصوصا از زمان قتل زهرا کاظمی عکاس ایرانی کانادایی در سال ۲۰۰۳ که پس از بازداشت شکنجه و کشته شد.

البته سابقه همکاری هم وجود دارد، خصوصا در مورد ورود مبارزان القاعده به ایران از افغانستان پس از حمله سال ۲۰۰۱ آمریکا و حمایت ایران از حماس در غزه.

کانادا در سال ۲۰۰۶ ایران را پس از گزارش‌های سازمان ملل در مورد برنامه هسته‌ای این کشور تحریم کرد و از آن زمان آن را گسترش داده است؛ ایران را حامی تروریسم خوانده و حزب‌الله و نیروی قدس را به عنوان نهادهای تروریستی معرفی کرده است.

آقای بیرد می‌گوید: “ما امیدمان را از رژیم قطع کرده‌ایم اما هرگز ایمان‌مان به مردم ایران را از دست نداده‌ایم. ما در واقع می‌خواهیم روابط خود با ایرانی‌ها را به نحوی آزاد از فیلترهای رژیم، گسترش دهیم.”

ایران نیز مقابله به مثل‌هایی انجام داده است. به عنوان مثال از رهبران بومیان کانادا دعوت کرده تا از نقض حقوق بشر توسط دولت کانادا سخن بگویند.

منبع: نشنال پست - ۱۴ مه ۲۰۱۳

روز آنلاین

گزارش نشنال پست: کانادا مصمم به تغییر رژیم در ایران